THE SOCIETY OF SPECTACLE | חברת הראווה

חברת הראווה 

נטליה קמנצקי ואיליה פיצ׳וגין 

תודה מיוחדת: תאודור איבנוב, דריה אלקונינה, ורוורה קמנסקיה, ארסניי חריסטונוב

אוצרת: דינה יקרסון

"מכלול החיים של חברות ששוררים בהן תנאי הייצור המודרניים, נראה לעינינו כהצטברות עצומה של ראוות. כל מה שנחווה במישרין, הורחק לכלל ייצוג". (גי דבור, חברת הראווה, 1967)

היחנקות היא אמנות ההכרה בגבולות שלך. אם תעצור את נשימתך למספיק זמן, המציאות תתחיל להשתנות: האדרנלין יעצים את דפיקות הלב, תחושת הבעירה בריאות תתפשט אל הצוואר והחזה. הכל יואץ ויסתחרר עד שיהפוך לבלתי נסבל. ואז הנשימה תחזור, ותביא עמה את תחושת ההקלה המיוחלת.  

עבודה זו נוצרה מתוך מאבק אישי בעולם הדיגיטלי המתעצם ללא הרף. מדי יום, נוצר זרם אינסופי של מידע במטרה אחת – לעורר, ללכוד את תשומת הלב, להיצרך. חברות קפיטליסטיות ניזונות ממידע שמיוצר בקפידה, אשר בתורו ניזון מתשומת הלב שלנו.

החדשות נכנסות לתודעה כמו אוויר שממלא את הריאות, עד שלפתע אפילו הנשימה הבאה נראית בלתי אפשרית. העבודה מזמינה את הצופות והצופים להתבונן בגל שנוצר באמצעות אלגוריתם המגיב לחדשות היום, והופכת לנקודת מפגש בין חלקיקי מציאות לבין תת המודע של הצופה.

The Society of the Spectacle 

Natalia Kamenetskaya & Ilya Pichugin

Special thanks:  Theodor Ivanov, Daria Elkonina, Varvara Kamenskaya, Arseniy Khlistunov

Curator: Dina Yakerson

In societies where modern conditions of production prevail, all of life presents itself as an immense accumulation of spectacles. Everything that was directly lived has moved away into a representation.” (Guy Debord, The Society of the Spectacle, 1967)

Suffocation is the art of knowing your limits. Hold your breath long enough, and reality begins to shift: the pulse heightened by adrenaline, the burning sensation in the lungs spreading into the neck and chest. Everything accelerates and spins until it becomes unbearable. Then the breath returns, bringing a long-awaited sense of relief.

This work emerges from a personal struggle with the ever-intensifying digital world. Every day, an endless stream of articles is produced with a single aim — to provoke, capture attention, and be consumed. Capitalist societies feed on meticulously manufactured information, which in turn feeds on our attention.

News enters the mind like air filling the lungs, until suddenly even the next breath feels impossible to take. The work invites the viewers to witness a wave created by an algorithm that reacts to the daily news, becoming a meeting point between one’s subconscious and fragments of reality.

חממת המבול | THE FLOOD ARTLAB

כחלק מפרויקט "התיבה" התכנסה קבוצה של שמונה יוצרות ויוצרים שהיגרו לישראל בשנים האחרונות ממדינות דוברות רוסית, ברקע האקלים הפוליטי והמלחמה בין רוסיה לאוקראינה. מתוך סדרת המפגשים הקולקטיביים נולדו פרויקטים אמנותיים מגוונים המוצגים בגלריה שכטר בחודשים יוני–ספטמבר. כל אחת מהעבודות מתמקדת בהיבט אחר של חוויית ההגירה והזהות, ונוצרה מתוך תהליך של חקירה אישית וקבוצתית.

המושג displacement בשפה האנגלית (עֲקִירָה) טומן בחובו הן את הפעולה הפיזית של העתקה ממקום אחד לאחר, והן את החוויה הרגשית של חוסר שייכות ותלישות. העבודות שמהוות חלק מהחממה הנוכחית מתחקות אחר מצבים ורגשות אלו באמצעות עיסוק בזהות משתנה, בתחושת הצפה מול בירוקרטיה, מידע ושפה חדשה, ובניסיון לחבר בין העבר שנותר מאחור לבין ההווה שנמצא עדיין בתהליך התהוות.

נקודת המוצא של הקבוצה היוצרת היא מיתוס תיבת נוח,  שבצל מציאות של מלחמה ואי־וודאות מקבל משמעות עכשווית. דרך המיתוס נוצר חיבור בין חוויותיהם האישיות של משתתפי הקבוצה לבין חוויה קולקטיבית רחבה יותר של עקירה, מעבר וחיפוש אחר יציבות, שמתוכן עולות שאלות על האפשרות להיאחז במשהו בעת מעבר ממקום למקום; על ההבדל בין עקירה כפויה לבין תנועה מתוך בחירה; על המטען – הממשי והסמלי – שאנחנו אורזים איתנו; ועל האופן שבו זהות אישית מתעצבת מחדש נוכח הגירה והניסיון להשתלב במרחב זר. גם שאלת המיקום בתוך סיפור המבול ממשיכה להדהד בעבודות: האם המבול כבר הסתיים, או שמא המשתתפים עדיין מצויים בתוך התיבה – במסע מתמשך של אי־וודאות, בין עבר שנותר מאחור לבין עתיד שטרם התבהר.

לצד מיתוס התיבה משתקף בפרויקט גם מיתוס ספינתו של תסאוס – פרדוקס פילוסופי מן העת העתיקה, המתאר ספינה שחלקיה הוחלפו בזה אחר זה עד שלא נותר בה ולו חלק מקורי אחד. המיתוס עוסק בשאלה האם הספינה נותרת אותה הספינה. בהשראת רעיון זה, פרויקטים שונים בוחנים כיצד חוויית ההגירה משנה את הזהות האישית: אילו חלקים ״מקוריים״ נשמרים בנו, אילו משתנים, ומה ממשיך ללוות אותנו גם לאחר המעבר. בתוך מציאות מעורערת, הזמן והמרחב החדשים מעצבים את תחושת העצמי, בעוד שהמטען התרבותי, הזיכרונות והשפה ממשיכים להתקיים ולהשפיע.

יוצרים משתתפים: תאודור איבנוב, דריה אלקונינה, אסיה בובריצקיה, מיכאיל מוקרושין, אלינה מיכלבה, אירינה קורוטאייבה, נטליה קמנצקיה, לנה שטמברג. 

הנחיה ואוצרות: דינה יקרסון 

في إطار مشروع "السفينة"، اجتمعت مجموعة من ثمانية فنّانين وفنّانات هاجروا إلى إسرائيل في السنوات الأخيرة من روسيا وأوكرانيا، على خلفية الحرب بين الدولتين والمناخ السياسي السائد. ومن خلال سلسلة اللقاءات الجماعية، وُلدت مشاريع فنّية متنوعة تُعرض في جليري شيختر خلال أشهر حزيران- أيلولر. يركّز كل عمل من هذه الأعمال على جانب مختلف من تجربة الهجرة والهويّة، وقد نشأ من خلال سيرورة بحث شخصيّة وجماعيّة.

حمل مفهوم displacement  في اللغة الإنجليزية (الاقتلاع/التهجير) في طياته كلاً من الفعل الجسدي المتمثل في الانتقال من مكان إلى آخر، وكذلك التجربة العاطفية المتمثلة في الشعور بعدم الانتماء والاغتراب. تتقصى الأعمال التي تشكل جزءًا من هذه الحاضنة هذه الحالات والمشاعر من خلال تناول الهويّة المتغيّرة، الشعور بالفيض أمام البيروقراطية، المعلومات واللغة الجديدة، ومحاولة الربط بين الماضي الذي تُرك في الخلف والحاضر الذي لا يزال في طور التشكل.

تنطلق المجموعة الإبداعية من أسطورة سفينة (فلك) نوح، التي تكتسب، في ظل واقع الحرب وانعدام اليقين، دلالة معاصرة. ومن خلال هذه الأسطورة، ينشأ رابط بين التجارب الشخصية للمشاركين في المجموعة وبين التجربة الجمعية الأوسع من الاقتلاع والانتقال والبحث عن الاستقرار، لتنبثق منها أسئلة حول إمكانية التمسك بشيء ما أثناء الانتقال من مكان إلى آخر؛ وحول الفرق بين الاقتلاع القسري والتنقل الاختياري؛ حول الأمتعة – المادية والرمزية – التي نحملها معنا؛ وحول الكيفية التي يعاد بها تشكيل الهويّة الشخصية في مواجهة الهجرة ومحاولة الاندماج في فضاء غريب. أيضًا مسألة الموقع داخل قصة الطوفان تواصل ترددها داخل الأعمال: هل انتهى الطوفان بالفعل، أم أن المشاركين ما زالوا داخل السفينة – في رحلة مستمرة من عدم اليقين، بين ماضٍ تُرك خلفهم ومستقبل لم تتضح معالمه بعد؟

إلى جانب أسطورة السفينة، تنعكس في المشروع أيضًا أسطورة سفينة ثيسيوس – وهي مفارقة فلسفية من العصور القديمة تصف سفينة جرى استبدال أجزائها الواحد تلو الآخر حتى لم يبقَ فيها أي جزء أصلي. وتتناول الأسطورة السؤال عمّا إذا كانت السفينة ما تزال السفينة ذاتها. واستلهامًا من هذه الفكرة، تبحث مشاريع مختلفة في كيفية تغيّر الهويّة الشخصية بفعل تجربة الهجرة: ما الأجزاء "الأصلية" التي تبقى فينا، وما الذي يتغير، وما الذي يواصل مرافقتنا حتى بعد الانتقال. ففي واقع مضطرب، يعيد الزمان والمكان الجديدان تشكيل الإحساس بالذات، بينما يستمر الإرث الثقافي والذكريات واللغة في الوجود والتأثير.

الفنّانون المشاركون: آسيا بوبريتسكايا، ألينا ميخالڤا، إيرينا كوروتاييڤا، تيودور إيڤانوڤ، دريا ألكونينا، لينا شتامبرغ، ميخائيل موكروشين، ناتاليا كامنِتسكايا.

 

المُيسّرة والقيّمة: دينا ياكرسون

As part of "The Ark" project, eight artists who recently immigrated to Israel from Russian-speaking countries formed a creative group, bound by the shared backdrop of the Russian-Ukrainian war and the current political climate. Their collective sessions gave birth to diverse artistic projects, now on view at Schechter Gallery from June through September. Each focusing on a different aspect of migration and identity, the works took shape through a process of personal and collective inquiry.

The term "displacement" holds within it both the physical act of moving from one place to another and the emotional experience of estrangement and rootlessness. The works that form part of the current incubator trace these states and emotions through an engagement with shifting identity, a sense of being overwhelmed by bureaucracy, new information and language, and the attempt to connect a past left behind with a present still in the process of becoming.

The point of departure for this group of artists is the myth of Noah's Ark, which takes on contemporary urgency against a reality of war and uncertainty. The myth forges a connection between the participants' personal experiences and a broader collective experience of displacement, transition, and the search for stability. This invokes questions about the possibility of holding on to something while moving from place to place; about the difference between forced emigration and migration by choice; about the literal and symbolic baggage we carry; and about the ways in which one's identity is reshaped by immigration and the attempt to integrate into an unfamiliar space. The question of one's position within the flood narrative continues to resonate throughout the works as well: has the flood already ended, or are the participants still inside the Ark, in the midst of an ongoing journey of uncertainty, between a past left behind and an unclear future?

Alongside the myth of the Ark, the project also echoes the myth of the Ship of Theseus—an ancient philosophical paradox describing a ship whose parts were replaced one by one until not a single original piece remained. The story asks whether the altered ship is still the same ship. Drawing on this idea, different projects examine how immigration transforms personal identity: how some "original" parts of ourselves are preserved while others change, and what we carry forward even after the transition. In an unstable reality, a new place reshapes the sense of self, while cultural baggage, memories, and language persist and continue to exert their influence.

Participating artists: Asya Bobritskaya, Daria Elkonina, Mikhail Mokrushin, Alina Mikhaleva, Natalia Kamenetskaya, Irina Korotaeva, Theodor Ivanov, Lena Shtemberg 

Group facilitator and curator: Dina Yakerson